>> www. napisy. jcom. pl << >> Przejdź na stronę ciemności... <<
Gilly, ładuj się tu.
Prędzej, ludzie czekają.
Pociśnij, stary.
PORWANIE >> www. napisy. jcom. pl << >> Przejdź na stronę ciemności... <<
- Witam panie! Już jesteśmy. - Gotowi na imprezę.
- Facet, jesteś powalony. - Zgadza się.
- Jesteś cały? - Tak. Idziemy.
Patrz na to.
Zaraz wracam.
- Super jakość. - Ekstra.
200 dolców.
- To przestępstwo. - Nie, takie są ceny.
- Robię najlepsze fałszywki. - Napisz to w podaniu na studia.
Nie mogę, jakie z was naiwniaki.
Muszę wam naraić jakieś studentki.
- Patrzcie, kto tu idzie. - Zaczyna się.
Idzie tu.
Cześć, Nathan.
- Uważaj. - Na co?
Sam na mnie wpadłeś.
Billy, daj spokój.
Chodź.
No bez jaj.
Ale emocje, idziemy się zrobić.
Za każdym razem.
Uwaga, ogłoszenie. Prezent od mojego ojca.
Wejściówki dla VIPów na mecz Piratów.
Trzeba to oblać.
To będzie super wieczór.
Widziałaś go? Pobudka!
Zbieraj się. Za godzinę wracają moi starzy.
Prędzej dziewczyny, bo mam przerąbane.
Wszystko do worków.
- Nie musisz mi pomagać. - W porząsiu. Przynajmniej tyle mogę.
Jak rodzice to zobaczą, mam szlaban.
Ja też.
O wilku mowa.
- Nie grzeb się tak. - Każesz mi walczyć na kacu?
Chcesz pić jak mężczyzna, to tak samo walcz.
Przyłóż mi.
Walnij mnie w szczenę.
Pracuj nogami. O tak, nieźle.
- Ręce wysoko. - Moi chłopcy.
Trzymaj gardę.
Do dupy z tym.
Do dupy jest spić się tak, że nie jesteś w stanie się bronić.
Oto, co jest do dupy.
Odwróć się!
Kevin!
Cieszy cię wczorajsza popijawa?
W drugą stronę już nie smakuje tak dobrze, co?
Takie imprezy lubię.
Chcesz mi nastukać?
Nie trać głowy.
Skup się.
Misiek? Tylko tyle?
Twoja matka lepiej bije. Stać cię na więcej.
Pokaż mi coś, nim cię rozłożę na łopatki.
Mieliśmy boksować.
Mówiłeś, że wygrywa ten, kto kończy walkę.
Wyglądam jakbyśmy skończyli?
Zasady na bok?
No to uważaj.
Wstawaj, nie było mocno.
Wykorzystaj swój gniew, myśl!
Co teraz? Nie nabierzesz mnie.
Przewróć mnie. Zaskocz mnie czymś.
Dobrze. To rozumiem.
Chyba nie sądziłeś, że mnie załatwisz.
Starość nie radość.
Chłopaki!
Kevin!
Dość tego!
Tylko ćwiczymy.
Próbujecie się pozabijać.
Jest w porzo, co nie, Nate?
Dobra robota, synu.
Chodź. Jedzie od ciebie piwskiem.
Mogę iść pod prysznic?
Nie chcę byś rozplaskał się motorem o drzewo.
Nawet nie prowadziłem.
Wybyłeś na całą noc i nie zadzwoniłeś.
Masz szlaban na tydzień.
- Poważnie? - Tak.
Czemu, nie ufasz mi?
Po wczorajszej nocy nie bardzo.
Na zaufanie trzeba zasłużyć.
Na zakwasy najlepsza joga.
- Już ćwiczył. - No co ty?
Powiedz tacie.
- Byłeś na jodze? - Mama mnie zabrała.
- Poważnie? - Na drugi dzień miał zakwasy.
Kiedy to było? Nic mi o tym nie mówiłaś.
O wszystkim musisz wiedzieć?
Ludzie w tym domu wiodą podwójne życie.
Tacie też przydałaby się joga.
- Są ważniejsze rzeczy. - Rozluźniłbyś się.
Uwolnił umysł i ciało.
- To już wolę wyplatać kosze. - Dzisiaj zmywasz, Nathan.
Mama gotowała, ja cały dzień pracowałem, a ty?
Zawsze moja wina!
Bo przeważnie jest, Karen! Nie rozumiesz?
Myślisz tylko o futbolu. Wynoś się stąd.
Pewnie, że pójdę. Na co mi panna z liceum?
Na studiach mogę mieć każdą.
Czego się lampisz, dziwaku?
Czasem faktycznie czuję się jak dziwak.
Robię to, co wszyscy wokół mnie,
ale w środku...
czuję się inny.
Jakbym był obcy we własnym życiu.
Siedzę przy stole z rodzicami
i myślę sobie...
Kim są ci ludzie?
Nie sądzisz, że wszyscy to czują, dorastając?
Czy wszyscy chodzą z tym do psychiatry?
Nie wszyscy cierpią na bezsenność i napady złości.
Wypróbowałem pani technikę.
Wczoraj jeden gościu na mnie wsiadł.
Poczułem ogromną chęć, by zmiażdżyć mu łeb.
Ale się powstrzymałeś?
Tak.
Odłożyłem gniew na bok.
Ochłonąłem.
Było warto.
To świetnie.
Zdajesz sobie sprawę, że otarliśmy się o sąd dla nieletnich?
Poczyniłeś postępy.
Nadal nawiedzają mnie sny.
Kiedy ostatnio?
Dwie noce temu.
Pojawiło się coś nowego?
Głównie to, co zawsze.
Widzę stojącą kobietę.
Śpiewa mi kołysankę.
Potem następuje atak.
I koniec.
Niektóre sny czerpią z rzeczywistości, inne są...
przejawem lęków, które spychamy do podświadomości.
To niekoniecznie coś złego.
Czy większość psychiatrów nie pragnie...
wydobywać tego na wierzch?
Nie jestem jak większość psychiatrów.
Czas upłynął.
Miłego tygodnia.
Wygraną masz w kieszeni.
Ale z was dzwońce.
Że też dałem się wam namówić na trenowanie zapasów.
Sam chciałeś.
"Jest fajnie, Gilly". Nie temu, co leży pod górą mięsa.
Jasne.
Łatwo jest, gdy przeciwnik od razu się podkłada.
- Nawet nie próbował się bronić. - Dałbyś mu radę?
Pewnie.
Wstąpiłeś do straży obywatelskiej?
Strzelnica mnie relaksuje.
Jestem prawiczkiem, co innego mam robić?
To prawda.
Znowu to samo.
Ty patrzysz na nią, ona spoziera na ciebie.
Lecicie na siebie
i nikt nie przystąpi do dzieła.
Idź do niej, zrób pierwszy krok. Boisz się zagadać?
Nie boję się.
- Nie chcę iść na lekcje. - Ja też.
No to zrób coś.
Dobra...
Obserwuj.
Hej... Karen!
Dałeś czadu.
Proszę o minimum wysiłku na lekcji, udawajcie chociaż, że czegoś się uczycie.
Bym miał odrobinę szacunku dla siebie, jako pedagoga.
Zajęcia nazywają się: "Socjologia - nauka o społeczeństwie."
Czyli o ludziach.
Wybierzecie po jednym temacie z tablicy i napiszecie pracę badawczą na 10 stron.
Będzie ona stanowiła 75% oceny semestralnej.
Tak, wiem.
Życie legło w gruzach.
Dlatego będę tak dobry i przydzielę wam pary.
Abyście nauczyli się dzielić odpowiedzialnością i pracą.
Ernesto będzie pracował z Suzan.
Nathan z Karen.
Gilly z Seanem, Ladislav z Muhammadem.
Jak Romeo z Julią.
Hej, jak się masz?
Nie odwalam za ciebie całej roboty, zrozumiano?
Jasne.
Nadal lubisz gierki.
Kiedy ostatnio tu byłaś?
Jak miałeś łóżko piętrowe.
Przynieść wam jakąś przegryzkę?
Albo poduszki do siedzenia na podłodze?
Mamo!
Zostawić drzwi otwarte?
Zamknij, proszę.
Bierzmy się do pracy.
Tu piszą, że codziennie wpływa 2,300 zgłoszeń o zaginięciach.
Znalazłem stronę o zaginionych dzieciach.
Podają wzrost, wagę, wiek...
Ulubione potrawy.
Dane z książeczek zdrowia. Zobacz.
Ostatnie miejsce, gdzie je widziano, osoby z ich otoczenia.
Wszystko.
Wyślę ci link do tego.
Podobno po tamtej imprezie obudziłeś się w samych gatkach na trawniku.
To był kawał.
Nie warto się w to zagłębiać.
Miałem na sobie spodnie.
Myślałem, że twój chłopak mi wtedy przyłoży.
To nie mój chłopak.
Co mu powiedziałaś, że tak szybko się wycofał?
Że jak nie przestanie pajacować,
kopniesz go w zakuty łeb i będzie mu wstyd przed wszystkimi.
Skąd wiesz, że w głowę?
Znam cię nie od dziś.
Popatrz na to.
Co?
Pokazują symulację tego, jak zaginione dzieci wyglądałyby obecnie.
Jeśli kogoś rozpoznasz, możesz kliknąć na ich zdjęcia z dzieciństwa.
- Patrz na tego. - Jason Statham...
plus Justin Bieber.
Następny...
- Ryan Seacrest plus... - Lady Gaga.
Następny.
Matt Damon plus...
...ty.
Nie wygląda jak ja.
Masz rację.
Zbyt słodki ten dzieciak.
Wyślij mi tego linka.
Wujek wpadnie sprawdzić, jak sobie radzę pod nieobecność rodziców.
Kiedy chcesz napisać szkic?
Mógłbym przyjść za godzinę.
Dobra.
Narka.
Dziwne.
Martin i Lorna Price.
- Co tam? - Gdzieś wychodzisz?
Zapomniałeś, że masz szlaban?
Nathan, słyszysz, co mama mówi? Podejdź tu.
Idziesz do Karen?
- Tak, mamy napisać referat. - O czym?
O portalach internetowych.
- Mogę iść? - Musisz dziś?
- Tak. - Praca domowa?
Praca domowa.
Skoro to lekcje...
Nadal ma szlaban. Co innego obowiązek.
- Streszczaj się. - Jasne.
Wróć na kolację.
Dobra.
- Pa. - Bądź grzeczny.
Nasz chłopczyk.
Nie do wiary, że się zgodziłam.
Karen! Ledwo od ziemi odrosła.
- Gorąca lala. - Jest słodka.
- To mówię. - I miła.
A on jest miłym chłopakiem.
Widzę podobieństwo, ale nie sądzę, byś to był ty.
Czemu nie?
Ten maluch ma ze trzy lata.
W tym wieku każde wygląda tak samo.
Mamy identyczne podbródki.
Zbieg okoliczności.
Dobra.
To wyjaśnij to.
Podobna koszulka.
I plama na lewym ramieniu.
O kurka!
Dane kontaktowe.
Steven Price.
"Mam na imię Marisa".
Marisa?
Sądzisz, że widziałeś Stevena Price'a?
Możliwe.
W jakich okolicznościach zaginął?
Namierzanie rozpoczęte.
Nie rozumiem.
Nie wydaje ci się dziwne, że wypytuje cię o adres?
Wykryto kamerę Zdalne uruchamianie w toku
Co ich obchodzi, gdzie jesteś?
To poufne informacje. Coś mi tu nie gra.
Powinieneś powiedzieć rodzicom.
Panie Kozlow, miałem zawiadomić w razie kontaktu na stronce.
Jak się dowiedzą, wpadniesz po uszy,
To pewnie fałszywy alarm. Przy okazji mnie też się dostanie.
Może to pomyłka.
Może cię adoptowali?
Albo ktoś cię podrzucił? Nie wiadomo.
Jeśli mnie adoptowali,
to co robi moje zdjęcie wśród zaginionych?
Pytanie powinno brzmieć:
Jeśli to prawda, to kim są ludzie, mieszkający w twoim domu?
Będzie chciał nurkować razem z nami.
Masz obserwować zmiany pogody.
Jak z mamą będziemy spali, ty obejmujesz wachtę.
Nasze życie będzie w twoich rękach.
Myślisz, że przesadzam? Z oceanem nie ma żartów.
Akt urodzenia
Co tam oglądasz?
Zapodziałem gdzieś prawko.
Muszę wyrobić sobie nowe.
- Na pewno to? - A co innego?
Nie chodzi przypadkiem o fałszywy dowód?
Nie.
Co jest, stary?
Nie wiem, zaczyna mi odbijać.
Moi starzy są zbyt nudni na psychopatów.
Nigdy nie wiadomo.
Na tym masz dwa lata.
Trzy...
Pięć...
Chwilunia.
Tu, gdzie masz pięć lat...
Dziwnie wykadrowane.
Widać kawałek czyjejś ręki. Ręcznie wykadrowane.
Ktoś nie chciał, by był widoczny na zdjęciu.
Masz więcej fot z dzieciństwa?
- Bo te wydają się dziwne. - Nie bardzo.
Na wszystkich jestem tylko ja.
Masz tylko kilka zdjęć?
Więcej nie znalazłem.
Ja mam z milion żenujących zdjęć rodzinnych.
Aż chce się rzygać. A ty tylko dwa?
Już się nie witamy?
Cześć.
Nastolatki!
Cześć.
Co oglądasz?
- Twoja dziecięca koszulka. - Jesteś moją matką?
Jesteś moim dzieckiem, ale to skomplikowane.
Po prostu odpowiedz. Jesteś moją matką?
Nie, Nathanie, nie jestem.
Chciałam ci o tym dawno powiedzieć, ale nie mogłam.
Teraz możesz mi powiedzieć.
Kevin też powinien przy tym być, pójdę po niego.
Kochanie nie osądzaj nas pochopnie. Nie znasz całej prawdy.
Kocham cię. Dzięki tobie jesteśmy rodziną.
Kocham cię i jesteś moim synem, tego nic nie zmieni.
Nie.
Przepraszam.
Nie znienawidź mnie.
Poszukam twojego taty.
- Hej, widziałam, że wróciłeś. - Karen, to prawda.
- Mama właśnie potwierdziła. - Co?
Pewnie odchodzisz od zmysłów. Zaraz tam będę.
Dobra, zajdź od tyłu.
- Pani Harper? - To ja.
- Co słychać? - Dziękuję, dobrze.
Jesteśmy z Wydziału Sprawiedliwości dla Nieletnich.
Chodzi o pani syna, Nathana. Możemy porozmawiać?
To zajmie tylko chwilę. Chwileczkę!
- Cicho. - Kevin!
Gdzie jest Nathan? Mów, gdzie on jest?
Nie dostaniecie mojego syna.
Nastaw urządzenie, idę po chłopaka.
Mara!
Uciekaj, Nathan!
Uciekaj, synku. Nie zatrzymuj się.
Karen.
Wchodź do domu.
Właź.
Wszystko będzie dobrze, nawet nie poczujesz.
Wielka szkoda.
Hej!
Kim jesteś?
Gadaj, odpowiedz mi!
- Nathan, przestań. - Zabiłeś moich rodziców!
Powiem, co zechcesz, ale nie chcę tu umrzeć.
W piekarniku jest bomba.
Co?
O boże!
STAŃ ZA ŻÓŁTĄ LINIĄ
Następny.
Dziękuję, miłego dnia.
- Jesteś ranna? - Nie wiem, boli.
Zabiorę cię do szpitala.
Potrzebujemy lekarza.
Proszę, potrzebny nam lekarz.
Halo?
Numer alarmowy, czym mogę służyć?
Moich rodziców zamordowano, zabójcy mnie ścigają.
Gdzie się pan znajduje?
W Szpitalu Braci Vassar.
Rodziców zabito w domu przy Clearwater Drive 2009.
- Proszę się nie rozłączać. - Mam czekać?
Clearwater.
Skrót najnowszych wiadomości.
Na przedmieściach Clearwater doszło do pożaru
na skutek wybuchu gazu.
Na razie nic nie wiadomo o ofiarach.
Policja twierdzi, że mieszkańców nie było w domu
w czasie gdy doszło do wybuchu.
Więcej informacji w następnym wydaniu wiadomości.
Nathan? Jesteś tam?
- Tak. - Nic ci nie jest?
Jestem roztrzęsiony, ale… chwila!
Skąd pan zna moje imię?
Nazywam się Frank Burton, jestem agentem CIA.
Czemu rozmawiam z CIA?
Nic ci nie jest?
Na moich oczach zamordowano rodziców.
Czy rozmawiałeś z kimś od tamtej pory?
- Poza Karen Murphy? - Nie.
Z nikim nie rozmawiaj, nigdzie nie dzwoń.
Zostań tam. Przyjedzie po ciebie dwóch ludzi.
Jeden w czerwonej, flanelowej koszuli.
Pomogą ci. Musisz mi zaufać.
Na zaufanie trzeba zasłużyć.
- Nathan? - Czemu rozmawiam z CIA?
Nic ci nie jest?
Na moich oczach zamordowano rodziców.
Tak?
Szpital jest 10 minut drogi stąd.
Lekarz dyżurny zaraz przyjdzie.
Chcę mieć obraz z każdej kamery w tym szpitalu.
- Załóż to. - Co?
Dr Bennett? Co pani tu robi?
Nie czas na wyjaśnienia, musimy iść.
Załóż to, schowaj twarz.
Co pani ma z tym wspólnego?
- Jestem znajomą twojego ojca. - Zabili go.
Mówię o twoim prawdziwym ojcu.
- Moment. - Co?
- Karen… - Nie ma czasu.
- Przyszłam tu po ciebie. - Bez niej nie idę.
Już tu są.
Jesteśmy na miejscu.
Gdzie obraz z kamery?
Cześć.
- W porządku, to moja... - Nieważne. Idziemy.
Chodź.
Szukam dwojga nastolatków.
Mój bratanek uciekł ze swoją dziewczyną.
Prędko.
Prędzej.
Chodź.
Nathan! Do wyjścia! Na lewo.
- Jesteśmy. - Gdzie jesteś, Nathanie?
- Gdzie samochód? - Tam.
Nie cierpię balonów.
Mamy ich.
Są na wizji. Parking, poziom drugi.
Stój!
Cel ucieka w kierunku zachodnim.
Srebrne BMW, jedziemy za nim.
- Nie zgub ich. - Proszę pana!
- Co tam? - Program zidentyfikował twarz.
Musi pan to zobaczyć.
Pożegnaj się z emeryturą, Jerry.
Będzie czas na to, by uporządkować emocje,
ale teraz weź się w garść.
Kim pani naprawdę jest?
Cel jedzie na południe.
Jestem jednym z twoich opiekunów. Mam za zadanie czuwać nad tobą.
Tak jak Mara i Kevin, którzy zginęli, broniąc cię.
To szaleństwo, trzeba zawiadomić policję.
Dzwoniłem ze szpitala,
połączyli mnie z agentem CIA.
- Frankiem Burtonem. - To mój szef.
- Co. - Albo były szef.
Nie można mu ufać. Cztery osoby znały twoją tożsamość.
Mara, Kevin, ja i Burton. Dwoje nie żyje.
Póki nie zawiadomię Martina, nie możemy polegać na Burtonie.
Jadą na zachód do mostu.
Masz, Clarendon Boulevard 4311, mieszkania 2, Arlington, Virginia.
Jedź pod ten adres i czekaj na kontakt.
Mamy bezczynnie czekać?
Ustaliliśmy to z twoim ojcem, na wypadek gdyby coś się stało.
Kim jest mój ojciec? Moi rodzice.
Ona i tak słyszała więcej niż powinna.
Serio?
Musisz jak najszybciej pozbyć się tych ciuchów.
Za 20 sekund wejdziemy w zakręt,
przed mostem zwolnię na tyle, byś wyskoczył.
- Wyskoczył? - Nie zobaczą cię.
- Parę kroków dalej jest rzeka. - To szaleństwo.
Zostało 15 sekund. Nie ufaj nikomu,
prócz Martina Price'a lub Paula Rasmusa.
Nie wiem, kim oni są! Odpowie mi pani?
Całe życie szukałeś odpowiedzi,
tylko nie zadawałeś odpowiednich pytań.
Masz 10 sekund.
Gdy wyskoczysz, odwrócę ich uwagę.
Nie dam rady.
Pięć sekund, zostaw dziewczynę, sam lepiej sobie poradzisz.
- A co ze mną? - Zaufaj mi.
- Weź głęboki oddech, będzie dobrze. - Skacz!
Skacz!
Uciekaj!
Jeden patrol drogowy? Tylko tyle?
- Nie zgub ich. - Trzymamy się za nimi.
Uważaj!
Biegniemy.
- Musimy wejść do rzeki. - Czemu?
Wytropią nasze ślady. Tędy.
Patrz pod nogi.
Skryjmy się.
Czy Nathan Price był w aucie? Żądam potwierdzenia!
Zostań. Zaraz wracam.
- Dobrze. - Nie ruszaj się.
Hej!
Chodźmy.
W porządku.
Płakałeś przez sen?
- Śniła mi się... - Wiem.
Nie musisz mówić.
Zabiorę cię do domu.
Nie mogę wrócić.
Tam będziesz bezpieczna.
Nie będę.
Nigdzie nie jesteśmy bezpieczni.
- Chodź. - Gdzie?
- Idź. - Nie mogę wrócić.
Rozumiesz? Moi rodzice są we Włoszech.
Nawet gdyby byli w domu, nie obroniliby mnie.
Co robić? Znów dzwonić na policję?
Kimkolwiek są ci ludzie,
chcą mnie, a nie ciebie.
- Zostawią cię w spokoju. - Wierzysz w to?
A może pamiętasz, co mówiła twoja terapeutka?
- Sam masz większe szanse. - Oczywiście, że nie.
Tyle, że wszyscy wokół mnie giną.
Nie chcę, by coś ci się stało.
Musimy trzymać się razem.
Mamy tylko siebie.
Chodź.
Oto ostatnie informacje na temat misji Martina Price'a.
Dziesięć dni temu
pozyskał informacje o kluczowym znaczeniu.
Zakodowaną listę zawierającą 25 nazwisk,
polityków i oficerów wywiadu,
którzy sprzedawali tajemnice państwowe.
Listę skradziono Nicoli Kozlowowi.
Byłemu członkowi serbskiego wywiadu, obecnie najemnemu szpiegowi.
Chce ją odzyskać za wszelką cenę.
Wczoraj zaatakował dom,
w którym mieszkał syn Martina, Nathan.
Zabito dwoje tajnych agentów.
Sprawcami byli najemnicy,
powiązani z Kozlowem.
Martin Price to jeden z asów wywiadu.
Ochrona jego syna przed Kozlowem
jest naszym priorytetem.
Jak Kozlow trafił na ślad chłopca?
O jego istnieniu wiedział od kilku lat
poprzez szpiegowanie sieci.
Od tamtego czasu usiłował go namierzyć
za pomocą fałszywych ogłoszeń w portalach o zaginionych.
W końcu mu się udało.
Nathan Price jest kartą przetargową.
Jak to?
Jeśli Kozlow dostanie chłopaka przed nami
Martin odda mu listę.
Czegoś nie pominąłeś?
Chłopiec uciekł nam zeszłej nocy,
Pomogła mu nasza wieloletnia agentka,
Jerry Bennett. Zastaliśmy puste auto.
Ani śladu jej i chłopaka.
Frank...
Opanuj sytuację,
nim sprawy przyjmą tragiczny obrót.
- Zabierze nas pan do Wiginii? - Wsiadajcie.
- Gramy z czasem. - Gdzie, do licha, jest Martin?
Kontaktował się dwa dni temu, potem zapadł się pod ziemię.
Może się tu dostać w ciągu...
...36 godzin, tyle mamy czasu na znalezienie chłopaka.
Namierzajcie dziewczynę i kumpli.
Wszystkich z jego otoczenia.
Zawiadom placówki zagraniczne.
Niech szukają Nicoli Kozlowa.
Jeśli go nie znajdą, znaczy, że już tu jest.
Trzeba go dodać do listy problemów.
Clarendon Avenue, to tutaj.
Halo?
"Lorna Price". Calvary Road 17937
G 377.
- Co tam masz? - Znam ją.
- Kogo? - To chyba moja matka.
To musi być mieszkanie Martina Price'a.
Zadzwonię do wuja, dam znać, że żyję.
- Halo? - Wujek Danny?
Przepraszam, wykręciłam zły numer.
- Karen Murphy? - Kto mówi?
Chcę pomóc Nathanowi.
Skąd pan zna moje imię?
Jesteście w niebezpieczeństwie.
Inni ludzie usiłują was znaleźć.
- Kto mówi? - Nathan?
Posłuchaj, Nathanie, znajdziemy cię.
Nie ukryjesz się przed nami. Dla własnego bezpieczeństwa...
Idziemy.
Dzieciaki.
Dzięki.
To adres sprzed 15 lat.
Marne szanse, że znajdziemy tam twoją mamę.
Wiem, ale to jedyne, co mamy.
Jakaś dziwna ta numeracja.
"G 377"
To numer kwatery na cmentarzu.
Wiesz, co jest najgorsze?
Nigdy nie poznałem żadnej z moich matek.
Nie mam pojęcia, kim była ta, która mnie wychowała.
Ani co dla mnie poświęciła.
A Lorna Price...
była tylko twarzą ze snu.
Teraz znam jej imię, ale nadal tkwię w ślepej uliczce.
Może nie.
Świeże kwiaty.
Ja z nim pogadam.
- Witam. - W czym mogę pomóc?
Przyszłam z bratem na grób mamy,
i zauważyliśmy tam świeże kwiaty.
Możesz sprawdzić, kto je przysłał?
Przyjechaliśmy z daleka.
Mógłbyś nam wyświadczyć tę maleńka przysługę?
- Dobrze, jak brzmi jej nazwisko? - Lorna Price.
Kwiaty są z Omaha, w Nebrasce.
Od pana P. Rasmusa.
To stałe zlecenie.
Jest adres?
W wyszukiwarce wyskoczyła "Lorna Price",
z komputera na cmentarzu Kalwaria
Cmentarz Kalwaria.
CIA wyśle grupę uderzeniową z Pittsburgha.
Dr Bennett mówiła, że Rasmusowi można ufać.
- Musimy go znaleźć. - Chcesz jechać autem do Nebraski?
Nie, tym już za długo jeździłem.
- Trzeba się go pozbyć. - I co potem?
Na lotnisku jesteśmy spaleni.
- Znają nasze nazwiska i twarze. - Mam inny plan.
Tuscarora Pike, droga nr 15.
Jesteś blisko.
Jacyś goście przyszli do mnie do domu, z pytaniami.
Uciekłem tylnym wejściem. W coś ty wdepnął?
Masz to, o co prosiłem?
Tak, po trzy dowody z różnych stanów.
Przydadzą się.
Wziąłem zdjęcia Karen z Facebooka.
Wybrałem te z meczu.
Bo wyglądałaś na nich najładniej.
- Mogę zmienić na te z plaży. - Nie trzeba, dzięki.
Dobra.
Idziemy. Tu nie jest bezpiecznie.
Przykro mi z powodu twoich rodziców.
Jeśli mogę ci jakoś pomóc….
- Potrzebujesz pieniędzy? - Spoko.
Na razie, Gilly.
Dzięki, stary.
Do widzenia.
- Namierzony. - Gdzie?
Proszę podejść.
Miłej podróży.
Dobrze, że to tylko jedna noc.
Pamiętasz te wakacje,
gdy byliśmy z rodzinami nad jeziorem?
Po ósmej klasie.
Gdy oboje nie poszliśmy na kajaki.
Tak, pamiętam.
Mniej więcej.
Po tym jak wróciliśmy do szkoły...
czemu się ze mną nie umówiłeś?
Nie wiem.
Pomyślałem, że wakacje, to wakacje.
I...
Czy my zginiemy?
Nie.
Nie dopuszczę do tego.
Lepiej niż w gimnazjum.
Teraz wiem, co robię.
I nie nosisz aparatu.
Powinniśmy coś zjeść.
Racja.
Umieram z głodu.
- Ja pójdę. - Dobra.
Zapukam dwa razy.
Jestem w pociągu, jadącym na południe.
Doskonale.
Zbliżamy się do Cincinnati.
Będziemy czekać na następnej stacji.
Ależ zgłodniałam.
To mu posmakuje.
Cicho!
W którym jest przedziale?
Ładne paluszki.
Który przedział?!
Chcesz się zabawić? Co, chłopczyku?
Wykorzystaj swój gniew, myśl!
Zaskocz mnie.
Co teraz?
Skup się, myśl.
Myśl.
Chodź tu!
Uważaj.
Muszę odsapnąć.
Dobrze.
Dzieciak wdał się w Martina.
Na piechotę nie zajdzie daleko.
Otoczymy teren i zgarniemy go.
Teraz dopiero zrozumiałem.
Te ciągłe treningi, zapasy, sparingi...
miały mnie przygotować.
Na tę sytuację.
Dwa dni temu byliśmy zwykłymi dzieciakami.
Jak w innym życiu.
To było inne życie.
Agencie Burton, widzimy cel.
Kierują się na południe, drogą 51.
Poddaj się, chłopcze!
Nathan!
Czemu uciekasz?
Zobacz, czy ktoś mierzy do ciebie z broni?
Nie chcemy cię skrzywdzić.
Jeśli naprawdę jesteś z CIA, powiedz jak się nazywam.
Nathan Price.
Steven, Steven Price.
Steven masz na drugie, kłócili się,
bo twoja mama wolała Nathan.
- Skąd wiesz? - Byłem w szpitalu,
przy twoich narodzinach, Nathanie.
- Czego chcesz? - Po pierwsze wygrzebać się z błota.
Jak długo już uciekasz?
22 godziny? Pewnie jesteście głodni.
Co powiesz na burgera i milkshake?
Musiało wam nieźle burczeć w brzuchach.
Karen, mogę porozmawiać z Nathanem?
Agentka Burns opatrzy twoje urazy.
Usiądź tam.
Masz pewnie wiele pytań.
- Kto zabił moich rodziców? - Marę i Kevina?
- Tak. - Niejaki Nicola Kozlow,
najemnik.
- Tak jak mój ojciec? - Owszem,
ale Kozlow pracuje dla złych,
a Martin to jeden z naszych.
Kobieta, którą znasz jako dr Bennett, ich szkoliła.
Czyj to był pomysł, by umieścić mnie...
w rodzinie zastępczej, czy jak to nazwać?
Po śmierci twojej matki nie mieliśmy pewności,
czy Martin nie popadł w narkotyki.
Nie był w wstanie wychowywać dziecka. Wiedział to.
Obiecałem mu, że będziesz bezpieczny.
Tak, by Martin mógł dalej wykonywać swoją pracę.
- Czyli co? - Świat jest skomplikowany.
Ludzie pokroju Martina i Kozlowa to dwie strony ten samej monety.
Miałeś okazję wejrzeć w świat, jakim znają go tylko nieliczni.
Spojrzeć za kulisy.
Toczy się cicha wojna.
Nie chodzi o pociski, bomby, granice i terytoria.
Walutą tej wojny jest informacja.
Zera i jedynki. Tego chce Kozlow.
Czego chce ode mnie?
Martin skradł mu coś bardzo cennego
i chce to odzyskać.
Gdyby Kozlow cię schwytał,
twój ojciec byłby w złym położeniu.
Czemu miałby zacząć się mną nagle przejmować?
Nic nie wiesz o swoim ojcu.
Wiem, że się go boisz.
Mayas, zgłoś się. Torres, zgłoś się.
Co takiego ojciec skradł Kozlowowi?
Na pierwszy rzut oka jest to sekwencja liczb i znaków.
A w istocie lista 25 nazwisk osób,
które zdradzały tajemnice państwowe.
Masz pojęcie, ile warta jest taka informacja?
Twoje nazwisko też jest na liście, prawda?
Masz bujną wyobraźnię.
To bywa niebezpieczne.
Na ziemię.
Skryjcie się za czymś masywnym!
Głowy nisko.
Nisko!
Nathan?
Co, do diabła, się dzieje?
Śmierć moich rodziców i nasze przejścia...
to wszystko z powodu listy.
- Jakiej listy? - Z nazwiskami,
którą ukradł mój ojciec.
Kozlow chce mnie dopaść, bo myśli, że tak ją odzyska.
Najlepsze, że cały czas miałem tę listę przy sobie.
W telefonie z jego mieszkania.
Martin pewnie wysłał ją do siebie dla pewności.
Jezu, Nathan. Czemu jej nie przekazałeś CIA?
Bo dr Bennett miała rację co do Burtona.
Mamy tylko siebie.
- Skąd masz ten telefon? - Od gościa z pociągu.
Halo?
Komórka może służyć również jako urządzenie do podsłuchu.
- Kozlow? - Masz coś, co do mnie należy.
bądź łaskaw je zwrócić.
Tobie się na nic nie przyda. Nie bądź głupi, chłopcze.
Oddaj mi to i będziesz miał spokój.
Jaką mi dasz gwarancję?
Gwarantuję ci, że jeśli lista nie trafi do mnie,
zacznę zabijać twoich przyjaciół,
Zacka, Gilly'ego, sąsiadów.
Nawet twoich nudnych belfrów.
Wszystkich twoich znajomych z Facebooka.
Ale sądzę, że jest jedna osoba, na której szczególnie ci zależy.
Jej rodzice wracają jutro lotem Alitalii nr 449 o 15:20.
Jeśli do tego czasu nie otrzymam listy, zginą.
Wymienicie się wrażeniami z osierocenia.
Zrozumiałeś?
Jak chcesz to zrobić?
Wyznaczę ci miejsce i czas.
Nie, ja wyznaczę.
W miejscu publicznym.
Ktoś nas namierzył!
Wynośmy się!
Nie ruszać się!
Dobrze
Szkoda tylko, że nie było ich więcej.
Jest coś jeszcze.
Znaleźliśmy nagranie, świadczące o tym, że Nathan ma listę.
Nie!
Umówi się z Kozlowem na przekazanie.
Gdzie?
- Ktoś jechał za tobą? - Nie sądzę.
Pożyczyłem auto od 80-letniego sąsiada.
Wam nie zalatuje staruszkiem?
Zrobiłeś, o co prosiłem?
- Tak? - Wszystko jak mówiłeś.
Sektor VIPów.
Pod 23D.
Dzięki.
Powodzenia.
Żałuję, że nie ma innego sposobu.
Ja też.
Panuję nad sytuacją.
- Masz dzieciaka? - Nie.
- A listę? - Nie.
Więc nie panujesz nad sytuacją, Frank.
- Halo? - Witaj, Nathanie.
- Kto mówi? - To ja.
Musisz wyjść z tego stadionu.
- Martin? - Urosłeś.
Niejeden agent FBI nie poradziłby sobie
z tym, co przeszedłeś w ciągu ostatniej doby.
Ale nie możesz tam iść. Kozlow zabierze listę i zabije cię.
- Nie, jeśli zabiję go pierwszy. - Nie porywaj się na to.
- Za daleko zaszedłem. - Nie musisz tego robić.
Już tam jadę, zaufaj mi, daj mi szansę.
- Miałeś na to 15 lat. - Nathanie...
Nie czas na to, wysłuchaj mnie...
- Nathan? - Bilet na podeszwie pomnika.
I jak?
Gdzie on jest?
- Burns, widzisz go? - Jeszcze nie.
Gdzie jesteś?
Przepraszam.
Popcornu?
Nie wiem, o co chodzi w tej grze, ale lubię popcorn.
Miło mi to słyszeć.
Co się stało? Skąd te brawa?
Masz listę?
Skąd mam wiedzieć, że nie zabijesz mnie, gdy ci ją dam?
Nie ufasz mi?
Zabiłeś mi rodziców.
Nie byli naprawdę twoimi rodzicami.
Opowiedziałbym ci o twoich, ale...
nie sądzę, by prawda ci się spodobała.
Jaka prawda?
Martin Wallace miał tak zwany "piąty stopień".
Czyli licencję na łamanie Konwencji Genewskiej.
Mógł zabijać kobiety i dzieci, byle wykonać misję.
Twoja matka była inna, niezwykle lojalna.
Nie wyjawiła miejsca pobytu Martina,
nawet za cenę życia.
- Zabiłeś ją. - Nie było to moim zamiarem.
Była bardzo uparta.
Pamiętasz, Nathanie? Byłeś przy tym.
Paryż, 1995. Przypomnij sobie.
Ludzki umysł to zabawna rzecz.
Jestem wyszkolony w obserwowaniu szczegółów, od włosków na karku
do rozmieszczenia kamer na tym stadionie.
Ale w tamtym pokoju hotelowym popełniłem kolosalny błąd.
Zapomniałem zajrzeć pod łóżko.
Łóżko.
Nathan.
Tego szukasz?
Teraz oddaj mi moją własność.
Nathan?
Frank, widzę Nathana.
- Gdzie? - Nad sektorem dla gości.
Biegnie.
- Martin? - Żyjesz. To dobrze.
- Gdzie jesteś? - Koło sklepów na górze.
Wystaw mi go na południowym parkingu.
Jeśli to zrobię, już po mnie.
Tam gdzie jesteś, na pewno będzie po tobie.
Wyprowadź go na zewnątrz, zaufaj mi.
Mam ci ufać?
Jestem tu, synu.
Nathan!
Stój, bo strzelam!
To koniec, Nathanie.
Zaufaj mi, jestem tu, synu.
Nie jesteś tak dobry jak twój ojciec.
Jesteś pewien?
Martin!
Nathanie, ja odbiorę.
Jaki ojciec, taki syn.
Idziemy.
Mówiłem, że panuję nad sytuacją.
- Dobra robota, pokaż. - Jest nadal zakodowana.
- Nie szkodzi. - Zawiozę ją do laboratorium,
i dostarczę odkodowany plik jutro z rana.
Zabawne.
Martin uprzedzał, że tak będzie.
- Rozmawiał pan z Martinem? - Mówił, że będziesz nalegał,
by osobiście nadzorować łamanie szyfru.
Po to, by usunąć swoje nazwisko.
Chodź, Frank, będziesz się miał z czego tłumaczyć.
Wypuśćcie go, jest z rodziny.
Przepraszam. Za wszystko.
- Do zobaczenia. - Martin?
Daj mojego syna, Frank.
Chce z tobą rozmawiać.
Byłeś bardzo dzielny.
Dogadałem się z Hudsonem.
Ty i Karen macie odtąd spokój od agencji.
- Gdzie jesteś? - Blisko.
Czuwam na odległość, jak zawsze.
Pragnąłem tylko, byś był bezpieczny,
By nikt cię nie skrzywdził, ale zawiodłem.
- Szczerze tego żałuję. - Kiedy cię zobaczę?
Czemu nie porozmawiasz ze mną osobiście?
Bardzo bym chciał.
- Ale to niemożliwe. - Czemu?
Wybrałem sobie takie życie dawno temu.
Muszę godzić się z konsekwencjami, ty nie.
Ja o tym decyduję i chcę się z tobą spotkać.
- Nie rozumiesz, jakie to ryzyko. - Nie obchodzi mnie ryzyko.
Przypominasz mi swoją matkę.
Martin?
- Tato? - Nathanie...
Jestem twoim ojcem, ale nigdy nie będę twoim tatą.
Dawno straciłem na to szansę.
Trudno jest pojąć moją decyzję.
Może kiedyś ci się to uda.
Zostałeś mi już tylko ty.
- Chcesz mnie porzucić? - Poradzisz sobie.
Wybacz, synu.
Do widzenia, Nathanie.
Nathan.
- Dr Bennett. - Cześć.
- Mów mi Jerry. - Pani żyje!
Ja? A wy dwoje to co?
Jak sobie radzisz? W porządku?
W porządku.
- To dla twojego dobra. - Wiem.
Co mam robić dalej?
Twój ojciec prosił, byśmy postanowili w sprawie nowego domu.
Nikt nie zastąpi Kevina i Mary.
Wiem.
Ale może rozważysz
zamieszkanie u mnie do końca liceum?
Potem będą studia i...
cokolwiek sobie zamarzysz. Co sądzisz?
Może być.
Dobrze, możemy już jechać?
Jeszcze chwilę.
Zapewniam, że niedługo wróci.
Rozumiem. Jasne...
- Zaczekam. - Dobra.
Coś jeszcze...
Myliłam się, co do pewnej młodej damy.
Powinieneś trzymać się blisko niej.
Tak.
Jest tego warta.
Przykro mi, że ominął nas mecz.
Zabierzesz mnie na następny.
Jasne.
Czyli nie będzie tak jak wtedy po wakacjach?
Wiesz na czym wtedy polegał mój problem?
Nie byłem na ciebie gotowy.
Musiałam czekać cztery lata, byś się odważył?
Tak...
Ale przyznasz chyba,
że pierwsza randka była ekscytująca.
Zdecydowanie.
>> www. napisy. jcom. pl << >> Przejdź na stronę ciemności... <<
Wersja polska: Shylock Korekta: króliczku